Afgelopen zaterdag heb ik een fotoshoot gehad omdat ik met iets super leuk nieuws bezig ben, binnenkort meer info hierover! Wat ik jullie vandaag wil delen is mijn gevoelens en overtuigingen die ik tegenkwam tijdens deze fotoshoot.

We vinden het als ouders zo leuk om foto’s van onze kinderen te delen. Ook vinden we het vaak super leuk om foto’s van anderen te zien, zowel volwassenen als kinderen, alleen wanneer het onszelf betreft vinden veel mensen het vaak ineens een stuk minder leuk. Ja, ik heb dat ook!
Wat is dat toch met mezelf vastleggen op de gevoelige plaat en dat dan ook nog delen met een groot publiek, ik vind dit serieus lastig en vraag mezelf af waarom. Wat is dat toch? Tijd voor een onderzoekje, want alle stenen die ik opraap, kunnen mijn kinderen niet meer over struikelen! 

Voor mij wordt hierin het volgende geraakt: kwetsbaar zijn, mensen kunnen over mij oordelen, vinden er vast iets van en wat als dat dan niet positief is. Mijn hoofd zegt: Wat maakt dat nou uit wat anderen er van vinden, het is gewoon een foto van jezelf, van hoe jij bent. Als anderen daar iets van vinden zegt dat meer over hen dan over jou. En toch voel ik het in heel mijn lijf gieren als een gek. Blijkbaar vind ik het nog steeds belangrijk dat alles en iedereen mij leuk vind. Is dat zo, ook echt alles en iedereen, nee dat eigenlijk niet, het gaat om de mensen die ikzelf wel graag in mijn leven heb. De mensen die voor mij belangrijk zijn dus. Ik wil dat zij mij goedkeuren, want anders …. dan voel ik me gekwetst. Wat maakt dat ze me niet leuk vinden, is dat wellicht ook datgene wat ik minder leuk vind aan mezelf en zo graag wil veranderen alleen nog niet zo goed lukt. Tja volgens mij heeft iedereen wel punten die je graag anders zou zien, ik in ieder geval wel. En ja, stel dat dat zo is, wat dan …. ? Maakt dat mij minder leuk, wellicht wel voor hen, maar ik blijft ik. En moet ik veranderen voor anderen of ben ik degene die bepaald wat er wel en niet veranderd. Dat laatst vind ik zeker. Waarom is dan dat gevoel nog steeds aanwezig ….. Voor mij is de conclusie uit dit geheel dat ik dus blijkbaar nog steeds met dat stukje onzekerheid en kwetsbaarheid worstel.

Something to think about….
Hierin mag ik van mezelf nog stappen zetten zodat die onzekerheid verdwijnt. Want zoals mijn hoofd al weet, totaal onnodig. Nu nog mijn gevoel hierin meenemen. Zodat ik die steen kan oprapen en mijn kinderen hier niet over struikelen. Het is zo jammer als ik me laat leiden door angst en onzekerheid. De mening van die ander verandert er ongetwijfeld niet door, alleen mij geeft het een rotgevoel.

De stenen die we laten liggen, daar struikelen onze kinderen over.